Jason Merrit aka Whip is opgegroeid in Portland. Deze streek staat bekend om zijn houthandel over zee. Zeemannen vertellen zeemansverhalen waarin alles altijd mooier lijkt dan dat het is. Het derde album van Timesbold Ill Seen Ill Sung lijkt dit niet te doen. Jason Merrit gunt ons nogmaals een blik in zijn buiige leven.

Het album begint opvallend krachtig voor Whip/Timesbold begrippen. 'Old Hannah' en 'Any Lethal Storm' klinken als avonturenliederen met een echte folksound. Lyrische slimmigheden en krachtige uithalen verrassen. Afwisselend instrumentgebruik zorgt voor een telkens anders geluid zonder storende stijlbreuk. Daarbij de stem van Jason Merrit, die zingt alsof hij constant een brok in zijn keel heeft. Maakt het een kwetsbaar geheel. Zonder vervelend soft te worden. Na dit krachtige begin word je in het diepe gegooid en er eigenlijk niet meer uitgehaald. Enkel kleine luchtigheden als 'Fencepost' maken het geen volledig blok op de maag. De rest van de cd bestaat namelijk uit weemoedige, sombere liedjes met vaak ellendige eerlijkheid. Meerdere gevoelige snaren worden geraakt, wat de gemoedstoestand schade aan kan doen.

Bij mij betekent dit dat ik eigenlijk alleen het begin blijf luisteren. Vooral op het einde is er behoefte naar kracht zoals eerder op het album wel het geval is. Als die niet komt is er eerst teleurstelling. Die daarna toch vervangen wordt door een vredig gevoel. Wat is dit album een prachtige manier om je kwetsbaar op te stellen. Tweeëntwintig mei in het Patronaat ben ik er bij.