Delen, daar draait het om bij Web 2.0. Het delen van informatie, foto’s, video’s, links, persoonlijke voorkeuren, kortom: tegenwoordig staan hele levens op internet. Het is jammer dat er toch altijd nog mensen zijn die iets anders onder delen verstaan. Een tweetal beamers is in de nacht van afgelopen maandag op dinsdag gestolen uit de tentoonstelling Video Vortex waardoor een deel tijdelijk niet getoond kon worden. Zelfs dan blijkt Video Vortex zeer de moeite van het bekijken waard. In het Nederlands Instituut voor Mediakunst reageren kunstenaars er op de nieuwe ontwikkelingen rond het Web 2.0-fenomeen. 

In de eerste expositieruimte wordt een film getoond: The Duellists. In de film volg je twee freerunners (Parkour) door een winkelcentrum van Manchester. Overal wordt ons leven vastgelegd door camera’s die in openbare ruimtes hangen. Het Engelse collectief MediaShed heeft op een leuke manier gebruik weten te maken van dit gegeven. Met behulp van een goedkope videoontvanger infiltreert MediaShed de open videosystemen en weet zo de camera’s te hacken. Ze creëren zo hun eigen televisiestudio’s in gebouwen, straten en winkelcentra, wat leidt tot zeer verrassende resultaten. De regisseur David Valentine had tijdens het regisseren van de film de beschikking over 160 beveiligingscamera’s in het winkelcentrum.  De film is zeer de moeite waard, ook als je  geen liefhebber van parkour bent. 

In de grote hal staan twee computers. Op de computers wordt de software NetMonster ‘Me, myself, I’  gedraaid. NetMonster is ontwikkeld door Graham Harwood. Het doel van de software is om content te genereren, bewerken en vervolgens steeds nieuwe updates te creëren. NetMonster stelt beeld samen uit verschillende zoekwoorden van zoekacties op Internet. Leuk detail is dat het gecreëerde beeld vervolgens door de gebruiker bewerkt kan worden, bijvoorbeeld door het aanpassen van de tekst.

In de grootste ruimte van de expositie worden twee kunstwerken tentoongesteld. Onderzoek naar menselijke gevoelens, dat is het doel van de installatie We Feel Fine (www.wefeelfine.org) van Jonathan Harris en Sepander Kamvar. We Feel Fine verzamelt sinds 2005 gevoelens op Engelstalige weblogs. Het systeem zoekt steeds om de paar minuten weblogs af naar uitdrukkingen als ‘I feel’of ‘I’m feeling’. We Feel Fine registreert deze gevoelens, samen met de leeftijd, het geslacht, de demografische locatie en zelfs de lokale weersomstandigheid van de blogger. Op dit moment zijn er ongeveer negen miljoen gevoelens verzameld. Per dag neemt dat aantal met 15.000-20.000 gevoelens toe. Door We Feel Fine beleef je internet op een hele andere manier. Je leest weblogs die je anders nooit zou hebben gevonden.

Het andere kunstwerk is No Place. De installatie van Marek Walczak en Martin Wattenberg gebruikt de enorme hoeveelheid informatie die te vinden is op bijvoorbeeld weblogs, online foto-albums en bookmarkpagina’s om verschillende versies van het paradijs te maken. Via het materiaal dat vrijkomt uit de RSS-Feeds ontstaan levende utopieën. Met de installatie worden nieuwe werelden gecreëerd en opgebouwd in architectuur die verwijst naar de toekomst.  De installatie wordt op twee muren geprojecteerd. Op de ene muur tekst en op de andere beeld. Aan het beeld zit geluid gekoppeld. Tijdens Video Vortex wordt de betaversie van No Place getoond. Op de Olympische Spelen van Beijing in 2008 is de uiteindelijke versie te zien.  Deze installatie stelt de gebruiker in staat Internet te ‘beleven’. Het is bijzonder om te zien hoe de Utopieën in No Place worden opgebouwd.

Video Vortex laat je op een zeer originele manier kennis maken met Web 2.0. De nadruk van de tentoonstelling ligt op stimulatie en participatie, maar laat je vooral nadenken over je eigen bijdrage aan het ‘nieuwe’ Internet. Wat is er allemaal over mij te vinden op Internet? Wil ik wel dat iedereen kan zien wat mijn persoonlijke voorkeuren zijn?

Video Vortex is nog te bekijken tot 2 december in het Nederlands Instituut voor Mediakunst. Keizersgracht 264, 1016 EV Amsterdam. Tel. 020 6237101.
 

t & b: Saskia Hoogerhuis