Gibson, een gitaarlegende
De Firebird, Flying V, de ES-175 en de Les Pauls, voor mening gitarist is het een droom om een echte Gibson te bezitten. Het bedrijf zegt immers: ‘Only a Gibson is good enough.’ Niet alleen de amateurgitaristen verlangen naar deze gitaar, menig bekende gitaristen, zoals Jimmy Page en Slash, spelen op deze gitaren van Amerikaanse makelarij.
De oprichter van Gibson was een jonge verkoper in een schoenenwinkel, Orville H. Gibson. Hij werd in 1856 vlakbij Chateaugay, New York, geboren. Op 34-jarige leeftijd verhuisde hij naar Kalamooza, om daar in een schoenenwinkel te gaan werken. Deze baan nam hij aan om zijn hobby, het maken van snaarinstrumenten, te kunnen uitvoeren. Hij bouwde verschillende gitaren en mandolines, waarvan hij de body in plaats van vlak met een welving maakte. Daarnaast waren de zijkanten uit één stuk hout gemaakt, in plaats van meerdere strips, wat toen gebruikelijk was. Rond 1900 ontmoette Gibson een aantal zakenmannen die gitaren en mandolines naar zijn ontwerp wilden maken. Een partnerschap werd gevormd, waarna Gibson Mandolin-Guitar Manufacturing Co., Limited werd opgezet. Gibson zelf was echter geen lid van het partnerschap van deze heren. Hij verkocht zijn patent voor de prijs van $2500, – en leefde voornamelijk van de royalty’s die hij ontving.
Veertig jaar later begon het bedrijf met het ontwikkelen van zijn eerste elektrische gitaar. Samen met het bedrijf Lyon & Healy werkten ze aan een pick-up. Dit leidde uiteindelijk tot de komst van de Gibson ES-150. De ES stond voor Electric Spanish, de 150 stond voor de $150 die de gitaar kostte. In deze gitaar werden de originele ontwerpen van de Gibson gitaren gecombineerd met magnetische spoelen, waardoor het geluid via een versterker afgespeeld kon worden. De gitaar was populair in jazzorkesten, omdat deze, in tegenstelling tot akoestische gitaren, door de versterker boven de andere instrumenten uit kon komen. Zelfs nu, na zestig jaar, is de ES-150 nog steeds populair, nu onder de naam ES-150 ‘Charlie Christian’, vernoemd naar een Amerikaans jazzgitarist.
De ES-150 bleek een veelbelovende start voor Gibson. Hoewel tijdens de Tweede Wereldoorlog de productie tijdelijk werd stilgelegd, ging het bedrijf na de oorlog er weer vol tegen aan. Verschillende modellen, waaronder de ES-175, kwamen uit. In 1952 ging Gibson samenwerken met gitarist Les Paul, die enkele jaren eerder al eens met zijn ontwerpen bij het bedrijf had aangeklopt. Dit leidde tot een solid-body elektrische gitaar, die in vier modellen, de Junior, Special, Standard en Costum, op de markt kwam. Al deze gitaren beschikten over een tune-o-matic brug, die door directeur Ted McCarthy was ontworpen. Eind jaren vijftig kwamen de Flying V, de Explorer en de Moderne op de markt, die met veel enthousiasme werden ontvangen. In de jaren zestig en zeventig werd de Flying V pas echt populair, mede doordat bekende muzikanten, zoals Jimi Hendrix, er op speelden. Er werden een aantal speciale edities van de Flying V gemaakt, zoals de Flying V bass, waar er slechts 375 exemplaren van zijn gemaakt en de Reversed V, waarvan er 400 exemplaren om de markt kwamen. Deze gitaren bleken een echt collector’s item te zijn.
De Gibsons hebben niks van hun charme verloren. Nieuwe modellen worden nog altijd met veel enthousiasme ontvangen, terwijl de klassiekers ook nog goed worden afgenomen. Misschien heeft het bedrijf dan toch gelijk: ‘Only a Gibson is good enough’.