<?xml version="1.0" ?>
<rss version="2.0">
<channel>
<title>cut-up .articles</title>
<link>http://www.cut-up.com/</link>
<description>The Art of Living in a Medialised Landscape</description>
<copyright>Creative Commons</copyright>
<lastBuildDate>Fri Mar 2010 01:03:02</lastBuildDate>
<image>
<url>http://www.cut-up.com/images/logo.gif</url>
</image>
<item>
<pubDate>Wed Dec 1969 18:12:29</pubDate>
<title>Rod Summers: archeoloog in geluid en vervreemding</title>
<link> http://www.cut-up.com/news/detail.php?sid=572 </link>
<description> &lt;p&gt;Audiopionier? Geluidsarcheoloog? Performancekunstenaar? Hem is het om het even. Daarom bevalt het hem in Maastricht ook zo goed. Hier kan hij in alle rust werken aan de interactie tussen stem, geluid en kunst. Niet noodzakelijkerwijs in deze volgorde trouwens. Liefst in een context die verwart en vervreemdt. Wie nog wel eens naar de radio luistert, bijvoorbeeld naar een hoorspel, probeert beelden bij de stemmen en geluiden voor de geest te halen. Het beeld achter de stem, het visuele achter het geluid. De schakeling van het auditieve naar het imaginaire, daar is het Summers om te doen. &lt;br/&gt;&lt;/p&gt;</description>
</item>

<item>
<pubDate>Wed Dec 1969 18:12:29</pubDate>
<title>De duivel kruipt onder de huid, bij Andriessens La Passione</title>
<link> http://www.cut-up.com/news/detail.php?sid=571 </link>
<description> &lt;p&gt;Established vond Louis Andriessen afgelopen zaterdag in het Volkskrant Magazine een betere duiding voor zijn huidige positie binnen de Nederlandse muziek dan beroemd. Grappig om dat te te lezen uit de mond van de dwarsligger van destijds. De man die ooit, in de jaren zestig en vroege jaren zeventig tegen de gevestigde muzikale orde schopte, behoort er nu zelf toe. Maar ja, als je eenmaal zeventig bent dan mag dat natuurlijk.&lt;/p&gt;</description>
</item>

<item>
<pubDate>Wed Dec 1969 18:12:29</pubDate>
<title>The Moi Non Plus Remixed: Het dingetje dat ding werd</title>
<link> http://www.cut-up.com/news/detail.php?sid=570 </link>
<description> &lt;p&gt;The Moi Non Plus begon amper twee jaar geleden als project. Een dingetje. Een duo van Leon Caren en Bas Morsch, naast Carens andere  en op dat moment veel bekendere  rockband Blues Brother Castro. The Moi Non Plus was klein en compact. Gitaar en drums. Met een personenauto kon het tweetal naar de concerten. Goedkoop ook, dus. Probleemloos voor een habbekrats te boeken door alternatieve muziekcafés, kraakpodia en spliterfestivals. Met als gevolg dat het duo al vrijwel direct heel veel speelde.&lt;br/&gt;&lt;/p&gt;</description>
</item>

<item>
<pubDate>Wed Dec 1969 18:12:29</pubDate>
<title>Junior Boys: romantische muzikale activisten in hart en nieren</title>
<link> http://www.cut-up.com/news/detail.php?sid=569 </link>
<description> &lt;p&gt;Nog ingetogener, nog meer pop. Zo klinkt Begone Dull Care, het derde album van Junior Boys. Een bewuste keuze van het duo, want er is nogal wat mis met het huidige muzikale landschap. Dancemuziek draait alleen nog maar om hooks, om de volgende rush. Emotie is een vies woord geworden.&lt;/p&gt;</description>
</item>

<item>
<pubDate>Wed Dec 1969 18:12:29</pubDate>
<title>Jan van Toorn: indrukwekkende verzameling, bescheiden eigenaar</title>
<link> http://www.cut-up.com/news/detail.php?sid=568 </link>
<description> &lt;p&gt;Nog geen tien minuten ben ik binnen of Jan van Toorn trekt maar meteen het pronkstuk uit de kast. Een in 1963 door Andy Warhol gemaakte privépersing van een lp met louter interviews. Oplage 75 stuks. Ik zie een hoes van stevig karton met op de voorkant een zwarte klodder zeefdruk en aan de achterkant de handtekening van de meester. Geschatte waarde tien tot twaalfduizend euro. Met nog net niet bevende handen pak ik de plaat even vast. Een origineel artefact dat ooit de legendarische Pop Art kunstenaar toebehoorde en waarover je zelfs op internet geen informatie zult vinden. &lt;br/&gt;&lt;/p&gt;</description>
</item>

</channel>
</rss>
