Viral radio en 3voor12 bundelen krachten June 30, 2009 – 9:35 am door theo
Viral Radio en 3voor12 hebben elkaar gevonden. Vanaf morgen organiseren zij in Amsterdam een festival dat de rafelranden van de popmuziek zichtbaar maakt. Althans, voor Amsterdamse begrippen. Daarvoor wordt het nodige uit de kast getrokken. Club Trouw, De Verdieping en Het Bimhuis doen mee. Artiesten als Daedelus, Hudson Mohawke, Bullion, Icarus en The Blessings treden er op.

Oké, dat zijn in het alternatieve elektronicacircuit bekende namen. En ja, ook in Amsterdam waren ze de afgelopen jaren al vaker te zien. ‘De beste kans om experimentele dubstep te luisteren’, zoals NRC.Next volgens het persbericht heeft geschreven is het Viral Radio Festival dus niet. Daar zijn plekken als Worm, Extrapol, OCII, KuS en Intro beter geschikt voor. Maar ach, daar komt de doelgroep van de krant dan ook niet.

Nee, Viral Radio Festival is een prachtige kans voor de hoofdstedelijke popculturele elite om kennis te maken met muziek die ‘anders is’. Dat verklaart eveneens de samenwerking met 3Voor12, de radiozender voor mainstream-alternatief Nederland, waar Viral Radio een tweewekelijkse radioshow heeft voor de meer avontuurlijke luisteraars. Maar goed, neemt niet weg dat de line-up van het festival interessant genoeg is voor de cut-up.lezer. Ga maar na (en nu quote ik voor het gemak het persbericht maar even): 

Bimhuis
Het Bimhuis brengt op donderdag 2 juli twee generatie’s musici bij elkaar die virtuoos improviseren met elektronica. Furt’s Richard Barrett speelt met Evan Parker en Michael Vatcher regelmatig in het Bimhuis, maar met Paul Obermayer zal het duo Furt voor het eerst samen op dit podium staan. The Guardian schreef over Furt: ‘One of the most blisteringly energetic and experimental partnerships over the past twenty years.’ Hun muzikale ‘neefjes’ van Icarus, de Londenaren Ollie Bown en Sam Britton, imponeerden op het vorige festival met hun plezierige, hyperritmische freetronica, en keren daarom dit jaar terug.

TrouwAmsterdam
Sinds de opening van TrouwAmsterdam organiseert Viral Radio hier een maandelijkse avond. Eerder kwamen Kode9 & the Spaceape, Clark, Flying Lotus, Samiyam, Gaslamp Killer en Joker al voorbij. Op vrijdag 3 juli verschijnen de Amerikaan Daedelus van Ninja Tune, het nieuwe Warp Records wonderkind Hudson Mohawke, en de internationale talenten Bullion en The Blessings, zojuist terug van Sónar in Barcelona. Residents Juha en Cinnaman zorgen voor Amsterdamse smaak. Deze avond zal voor een passende afsluiting zorgen.

De Verdieping
Het festival begint echter met een CDR avond op woensdag 1 juli in De Verdieping. Dit evenement is afkomstig uit Londen, waar edities plaatsvonden in Tate Britain en Plastic People. In aanwezigheid van Hudson Mohawke, Tony Nwachukwu, Gavin Alexander en Icarus, en onder leiding van Juha en Cinnaman, kunnen jonge beatmakers hun muziek laten horen en tips en aanwijzigingen krijgen. Alle artiesten zullen bovendien kort geïnterviewd worden. Deze avond is een laagdrempelige huiskameropening van het festival, met als doel een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van de Nederlandse scene.

Das toch niet mis? Zien we je daar? Wij staan of zitten zoals gewoonlijk links vooraan.


Viral Radio Festival 2009
1 tot en met 3 juli 2009
Verdieping, Bimhuis, Club Trouw, Amsterdam

www.viralradio.net

Posted in cultuur, media, pop | No Comments »

Over Yo La Tengo, Sun Ra, het Bimhuis en nieuwe albums June 24, 2009 – 12:13 pm door evelyn
Het is donderdag, kwart over acht. Dit keer in het Bimhuis niet Dorian Concept, of Kode 9. Geen strijkers of jazz trio’s. Het is de beurt aan Yo La Tengo.

Wanneer de Amerikaanse indie rock begon, waar dat plaatsvond en wie er verantwoordelijk voor was, zijn vragen voor in de kroeg. Maar bands als The Replacements, Sonic Youth en Dinosaur Jr. zijn niet weg te denken. We leven begin jaren 80 en voorpagina nieuws van de avant-garde clubkrant zijn Glenn Branca’s zelfgemaakte instrumenten en de noise van Sonic Youth. Een kleine rit door de Lincoln Tunnel brengt je Hoboken, NJ, waar Ira Kaplan en Georgia Hubley ook aan een klein project werken: Yo La Tengo. Hoewel ze nooit de superstatus van Sonic Youth bereikt hebben, heeft Yo La Tengo nu ruim twintig jaar een constante stroom briljante indie uitgebracht. En het ziet er niet naar uit dat daar een einde aan gaat komen. 

Daarom is het nieuws dat het Bimhuis hun een podium biedt op zijn zachtst gezegd goed nieuws. De boel is op het laatste moment uitverkocht, en hoewel er een beetje gemompel is over niet genoeg stoelen, doet Yo La Tengo dat snel vergeten. Hubley en Kaplan worden nu al geruime tijd bijgestaan door hun vaste sidekick James McNew. Het drietal is voer voor een goede sitcom. Opzet van de avond? Alles mag gevraagd worden, maar geen verzoekjes. 

Yo La Tengo heeft een rugtas vol lekkers. We krijgen zoetigheid in de vorm van Autumn Sweater en Beanbag Chair, en geheel in stijl een aantal covers. Neil Young vliegt voorbij, en iets langer wordt stilgestaan bij Sun Ra’s Nuclear War. Oorspronkelijk uit 1982, Yo La Tengo brengt hem twintig jaar later even sompig en met evenveel onderhuidse spanning. 

Het is romantiek ten top. Yo La Tengo vult het Bimhuis met warmte en positioneert zich al kriebelend net onder de huid. Terwijl naast mij in het Bimhuis een lieve vriendin in slaap viel bij Knalpot, lijkt Yo La Tengo hier meer op zijn plaats. Van indie band naar jazz trio? Het zal wel niet gebeuren. Wel wordt er vol verwachting uitgekeken naar het nieuwe album, waarvan je hier alvast een nummer kunt beluisteren. It’s a motherfucker! … en soulful ook nog. 

Het nieuwe album, Popular Songs, wordt 8 september verwacht en heeft een plaatsje gevonden in de catalogus van Matador Records.

Posted in cultuur, muziek, pop | No Comments »

Opening Fluid Architectures @ NIMk: waar niets is wat het lijkt June 8, 2009 – 6:30 am door evelyn
Vrijdagavond aan de Keizersgracht. We bevinden ons bij het Nederlandse Instituut voor Mediakunst, ofwel: Montevideo. De expositie heet Fluid Architectures. De kunstenaar heeft de statische wereld van de architectuur gepenetreerd. Hij breekt muren af, en bouwt virtuele muren op.

Fluid Architectures staat in het teken van de moderne stad. Fritz Lang creëerde in de film Metropolis (1926) al een 21-eeuwse megastad. En ook de dystopie van George Orwell (1984) is ons alom bekend. Maar niemand heeft de stad, zoals hij nu is, zoals wij hem kennen, kunnen voorspellen.

Verantwoordelijk hiervoor is de technologie. De stad wordt beheerst door computers op een manier die men zich niet had kunnen voorstellen. Virtuele netwerken, real-time informatieoverdracht: in de moderne stad is het fysieke met het virtuele samengesmolten. En het lijkt in de verste verte niet op Blade Runner.

Digitaal urbanisme wordt dit mooie verschijnsel ook wel genoemd. We zijn virtueel verbonden met elkaar, maar verder zijn we opvallend ongebonden. Alles wat ons aan één plaats of tijd verbindt hebben we de deur uitgedaan. Virtuele ‘space of flows’ hebben nieuwe dimensies gecreëerd.

Fluid Architectures herbergt een verzameling kunstenaars actief in de nieuwe media. Kunstenaars die ruimte herdefiniëren, en het idee van tastbare architectuur verruimen naar “de constructie van dynamische en schijnbaar oneindige ruimten die een sensorische ervaring mogelijk maken.”

Jan Robert Leegte maakte een site specific werk in het trappenhuis van Montevideo’s indrukwekkende grachtenpand. Op twee tegenover elkaar bevindende ramen projecteerde hij twee raamkozijnen. Elk lijntje klopt. De ramen worden verlicht, maar meer lijkt er niet aan de hand. Tot blijkt dat een aantal van de groeven in het kozijn niet echt zijn, maar geprojecteerd worden. Deze groeven verdwijnen -en verschijnen weer. De ramen zijn constant in verandering, en lijken in gesprek met elkaar. De klassieke kozijnen verliezen de statische aanblik die ze normaal hebben. Ze zijn dynamisch, vloeibaar bijna.

Aan het eind van de gang vinden we het –eveneens site-specific – werk van Pablo Valbuena. De kamer is donker, op één hoek na. Hier traceert een geprojecteerde lijn van licht de uitlijnen van de hoek: de muren, plinten en zelfs stopcontacten worden belicht. Vlakken lichten op, en worden weer donker. Maar er sijpelen ook lijnen de diepte in, weg van de kamer. Ze creëren een nieuwe dimensie. De 3D hoek wordt 4D. De muur is afgebroken, zonder dat de fysieke ruimte is aangetast.

Susanne Jaschko heeft een indrukwekkende collectie werk verzameld. Naast het werk van Leegte en Valbuena vind je hier werk van Annja Krautgasser, Walter Langelaar, Dirk Lüsebrink/Joachim Sauter, Mader Stublic Wiermann, Michael Najjar, Mark Napier, Marnix de Nijs en Stanza.

De expositie loopt nog tot 16 augustus. 10 juni geeft Jan Robert Leegte een lezing (19.00 uur) en 13 juni verzorgt Walter Langelaar een workshop (11.00 – 19.00). Montevideo is dinsdag t/m zaterdag, en elke 1e zondag van de maand geopend. Meer info: www.montevideo.nl

impressies in beeld:

Pablo Valbuena Extension Series

Pablo Valbuena Extension Series 2

Jan Robert Leegte

Posted in cut-up, expositie, kunst, media, muziek, nieuwe media, webtip | No Comments »

Ish Marquez, Freschard & Stanley Brinks (23/05/09) May 30, 2009 – 11:33 am door evelyn
Dat er na Bob Dylan en Simon & Garfunkel meer mogelijk was wisten we. Maar dat er ook nu nog goede singer-songwriters in de maak zijn is bewezen. Samen met Ish Marquez en Stanley Brinks tourt Clemence Freschard momenteel door Europa. In Amsterdam spelen ze op het dakterras van een oude school in oudzuid. Toegang is 5 euro, met het verzoek niet teveel mensen uit te nodigen. 

Ish Marquez komt oorspronkelijk uit New York. Tot hij werd benaderd door een fan. Of Ish bij hem wilde komen wonen in Texas. Het enige wat hij hoefde te doen was zorgen dat de boel een beetje netjes bleef. En de katten eten geven. “Ik mag zoveel muziek maken als ik wil, hij klaagt nooit. Hij vindt het mooi”, vertelt Ish. Dus nu woont hij in Laredo, en zingt hij intense liedjes over de liefde. Motown meets punk zegt MySpace –en dat is wel een accurate omschrijving. Ish Marquez moet live gezien worden.

Na een korte pauze door naar Freschard. Ze is grappig als Daniel Johnston (Pleasure is easy to measure / You can’t fool around forever / Love is the greatest treasure), triest als Lou Barlow. In haar stem broedt melancholie. Haar stem is zacht als bijvoorbeeld Francoise Hardy, maar heeft het melancholische van Stevie Nicks of, meer recent, Cacie Dalager (Now, now every children). Maar geen van deze namen doen haar recht aan. Als ze zingt “You took my hand, straightly, and we ran to your shelter” bijt iedereen even op zijn lip. She has my vote. 

Niet dat ze het daarvoor doet. Ze heeft geen internet. Geen mobiele telefoon. Cd’s kun je alleen bij een live gig kopen. Er is wel een MySpace. Na afloop vertelt ze dat ze geen muziek instrumenten mee hebben. Elke dag een andere gitaar, een andere versterker. Ze giechelt terwijl ze eraan denkt. 

Tot voor kort ging hij door het leven als Andre, maar Stanley Brinks heeft Herman Dune achter zich gelaten. Nu doet hij het in z’n eentje, en soms met Freschard. In zijn eerste liedjes klinkt iets van de protest songs van Bob Dylan en Joan Baez door. En dan is daar ook opeens Jonathan Richman. Thijs (de man verantwoordelijk voor de hele avond), Freschard en Ish zingen een deuntje mee. Het publiek lacht en juicht. Iedereen tevree. 

Wat een verademing. Geen vals sentiment, of opzettelijk overslaande stemmen. Het is oprecht, hartelijk en warm. Misschien is het ‘t Hilton op de achtergrond, de warme biertjes misschien. Maar hier gebeurt iets speciaals. Hou deze namen in de gaten.

Posted in muziek, pop | No Comments »

Futuresonic dag 3: We’d have a fine time living in the night… May 23, 2009 – 3:46 pm door evelyn
Het klimaat en de stad, daar draait het om. CUBE is het middelpunt van Futuresonic Art. Hier vinden we een wirwar aan kunstenaars die allemaal eenzelfde doel hebben: ons bewust maken. Bewust maken van ons energie verbruik, ons leefpatroon, onze zintuigen. Soms speels, andere keren voelt het als een tik op de vingers. 

Bij binnenkomst lopen we door een groep hangplanten. Terwijl de meeste musea een hands-off policy hanteren, worden we hier aangespoord de planten aan te raken. Die reageren namelijk op ‘the invisible electrical aura of human touch’. Met als gevolg een sprookjesachtig concert waar menig Scandinavische electronica meester jaloers op zou zijn. 

Hier vlak achter zien we links The Wheel en Nuage Vert van HeHe, die beiden erg krachtig zijn. Beuys’ Acorns (150 eikenboom stekjes) van Ackroyd & Harvey tegen de achtermuur. De eikels zijn afkomstig van een werk van Joseph Beuys. De kunstenaars vragen zich af wat zijn invloed nog is. Maar willen ons ook aan het nadenken zetten over onze relatie tot de natuur. Elin Wilkström hangt hier ook, samen met Amy Balkin, Usman Haque en Rob Bailey.

Beneden de expositie van Yamaha in samenwerking met het Royal College of Art. Vooral de schaaltjes van Jozephine Duker zijn erg leuk. Kleine, porseleinen schalen die vastgemaakt kunnen worden op de muur. En bespeeld kunnen worden met je handen, een pen, of een net gevonden tandenstoker. Bedoeld om het alledaagse wandelverkeer door bijvoorbeeld scholen of kantoren leuker te maken. Goed werk!

Het gaat hier om muziek halen uit niet-muzikale voorwerpen. Een stoel, kleur, kleding, een typemachine, haakwerk: in alles zit geluid, is de boodschap.   

Onderweg naar buiten aan de muur nog een geïllustreerde tijdslijn van het olieverbruik de laatste honderd, tweehonderd jaar. Teveel mensen, die allemaal teveel verbruiken. De toekomst voorspelt niet veel goeds. 

Maar dat komt later pas. Nu zijn er Marnie Stern en Ariel Pink. Beiden spelen in de hal van Urbis, een ultramoderne expositieruimte. Door veel locals aangezien voor appartementengebouw, zo gaat het gerucht. De bands komen beiden niet bijzonder goed uit de verf, vooral door het slechte geluid. Ariel Pink heeft een fijne band bij elkaar geraapt, en brengt zoete Fleetwood Mac geïnspireerde liedjes. Zijn lo-fi werk is achterwege gelaten, wat gezien de locatie waarschijnlijk een goed besluit was. Urbis doet denken aan de begane grond van Muziekgebouw aan ’t Ij. Arme bands. Een stuk verderop spelen de dj’s veel te luid. In de wc’s spoelt een man zijn mes af onder de kraan, en buiten lopen de meisjes onbeschut en half ontbloot door de regen. Manchester, Manchester…

Posted in cultuur, media, muziek, pop | No Comments »